Sevban.com

Yedi yaşlarında ilkokul 1. sınıfa giden bir kardeşim var. Görseniz ne kadar uslu, terbiyeli, sessiz kendi halinde bir çocuk. Tabii bu hali dışarıda veya yanında bir yabancı varken ya da okulda devam ediyor. siz onu bir de evde görün. Çocuğun drakula veya bir kurt adam olduğuna inanmamak elde değil. Belli satlerde (ki bu evde olduğu saatler oluyor) içindeki canavar ortaya çıkıyor. Diğer saatlerde ise örneğin okulda tekrar insan kılığına bürünüyor.

Okuldan eve geldiği zaman (ikindi vakti oluyor bu saat) tabii okulunda verdiği yorgunlukla biraz normal görünüyor. Fakat birkaç saat sonra çocukta garip belirtiler baş gösteriyor. Derken akşam oluyor sofra kuruluyor. Herşey normal huzurlu bir aile ortamı güzel yemekler falan. Aslında bu fırtına öncesi sessizlik. Az sonra alacakaranlık kuşağı başlıyacak kimsenin haberi yok. Çocuk yemekten bir kaç lokma alıyor ve dönüşüm süreci başlıyor. Önce pff, püff, öff gibi bize göre sıkıntı belirtisi olan ama onun için değişim süreci olan evre başlıyor. Çocuğun eli, ayağı, kafası ritmik hareketlerle sallanmaya başlıyor. Sanki çocuğun içine yay kaçmış. Böyle bir ileri bir geri sallanıyor. Olduğu yerde zıplıyor. Ve ben anneme dönüp “ekmeği uzatır mısın” diyorum, kafamı bir çeviriyorum ve çocuk kaybolmuş. Evet yok! Ne bir ses ne bir iz. Bir 30 saniye sonra yüksek sesli pat küt şeklinde ayak sesleri geliyor koridordan. Ve ardından çığlıklar feryatlar. Anlıyoruz ki çocuk benim tingildek adını verdiğim yaratığa dönüşümünü tamamlamış. Zorla ev ahalisinden bir kaç kişiyle beraber yerine oturtuyoruz çocuğu. Hadi abim ye diyorum bak yemezsen büyüyemezsin veya bak öcü geliyo yemeğini yiyecek gibi korkutmalar da bir işe yaramıyor. Yemekten bir lokma alır almaz. Yine kayboluyor ortalıktan. Bu durum çocuk uyuyana kadar veya bir kaç kişinin kanını emip besin zincirinin en üst halkasındaki görevini tamamlayana kadar sürüyor.

Aslında bu durumu şok bir tedaviyle önlemek mümkün örneğin çocuk okuldan eve geldiğinde:
-Ben geldiiim.
-Demek sen geldiiin ha ha ha deyip ardından seri yumruklar, sağlam bir sağ kroşe ve aparkat üçlüsüyle çocuğu yere serip biraz sonra başalayacak olan dönüşümünü engellemek mümkün ama bu tasvip etmediğimiz bir hareket.

Sonuçta önemli olan yıkıcı değil yapıcı davranmak değil mi? Eminim öyledir. siz onu bir de bize sorun.
Sonuç olarak aslında bu yaşlarda çocuklarda bu hareketler oldukça doğal. Bu zamanlarda olabildiğince anlayışlı ve toleranslı olup çocuğa sevgi ve şefkatle yaklaşıp ilgi göstermek gerekir. Sonuçta dikkat çekip kendini sevdirmek istiyor. Sabır edip anlayışla karşılamak lazım.